|
Ο λόγος που δεν κάνουμε τόσο συχνά το επάνω κομμάτι του Αώου, είναι η δύσκολη διαδρομή που πρέπει ν ' ακολουθήσουν όχι τόσο τα καγιάκ όσο τα' αυτοκίνητα, μέσω Λαϊστας και Βρυσοχωρίου. Αυτός βέβαια είναι ένας μύθος που σύντομα θα έφτανε η σειρά του να καταρριφτεί.
Καθισμένοι στην τραπεζαρία στο Καταφύγιο της Βωβούσας, πίνοντας τσιπουράκι και περιμένοντας την κυρίως μάσα, πιάσαμε την αναπόφευκτη κουβέντα για τα μεταφορικά της επόμενης μέρας. Μέχρι αύριο το βράδυ δεν περιμέναμε την επόμενη ομάδα, το ζευγάρι Μπουρλέκα - Ζιάκα δηλαδή και την τριπλέτα Κόλλια, Μπάμπου και Χειμώνα, ενώ ο Νίκος ο Μπέης, ο οποίος θα ερχόταν μεσημεράκι, αναφέρθηκε ασθενής και ειδοποίησε πως αν έρθει τελικά θα φτάσει βράδυ. Κατευθείαν η απουσία του Νίκου, στον οποίο στηριζόμασταν να μεταφέρει απ' το Παλιοσέλι τους οδηγούς πίσω στη Βωβούσα ναυάγησε και θα 'πρεπε να βρούμε άλλη λύση. Η παρέα του φίλου του Δημήτρη που θα ερχόταν για πεζοπορία στην περιοχή, ειδοποίησε πως θα μπορούσε να μας εξυπηρετήσει και δώσαμε έτσι ραντεβού το μεσημέρι της Τετάρτης στο Παλιοσέλι. Ο Δημήτρης θα ερχόταν μ' ένα παλιό Range Rover, που τους «μασάει» χωματόδρομους σαν το δικό μας. Ήσυχοι λοιπόν, γυρίσαμε στα πιάτα μας και στα πρώτα μετσοβόνε που είχαν προσγειωθεί μπροστά μας. Ο Αντώνης που είχε μια ιδιαίτερη συζήτηση με τον Ηρακλή, ένα παιδί που έμενε μόνιμα στην περιοχή και που είχε αναλάβει κάποιου είδους εποπτεία του εθνικού δρυμού, επέστρεψε με ένα πονηρό γελάκι στο πρόσωπό του.
«Εγώ παιδιά βρήκα κι ένα οδηγό να μου πάει το αυτοκινούμενο στο Παλιοσέλι. Όποιος άλλος προτιμά να μην οδηγήσει μετά το ποτάμι να το πει μήπως βρούμε και κανένα άλλο οδηγό»
Ή κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην πρόταση, ή δεν υπήρχε αντίρρηση στο να γυρίσουμε οι οδηγοί, με τον Δημήτρη, πίσω στη Βωβούσα και να κατεβάσουμε τα υπόλοιπα αυτοκίνητα πίσω στο Παλιοσέλι, όπως ήταν κι απ' την αρχή το πλάνο. Όλοι είμασταν απασχολημένοι με το φαγητό μπροστά μας.
Το πρωί ξημέρωσε ηλιόλουστο και λίγο μετά τις 10 είμασταν στο νερό, για την πρώτη απ' τις τέσσερεις προγραμματισμένες μας καταβάσεις στον Αώο. Τα πρώτα χιλιόμετρα πρώτου έως δεύτερου βαθμού δυσκολίας, είχαν και κάποιες μικρές παγίδες και ο Αντώνης που οδηγούσε μπροστά έπεσε στην πρώτη χωρίς να προλάβει ν' αντιδράσει. Σε μια δεξιά στροφή του ποταμού, όπου ένας μεγάλος μαύρος βράχος οριοθετούσε την αριστερή όχθη, είχε σφηνώσει ένας μεγάλος κορμός που έκλεινε οριζόντια σχεδόν όλο το πέρασμα. Η γραμμή που θα 'πρεπε να πάρουμε ήταν τέρμα δεξιά, αλλά με τη χαμηλή στάθμη και τα βράχια που εξείχαν και σου άλλαζαν την πορεία σε κάθε επαφή, ήταν μια δύσκολη γραμμή ν' ακολουθήσεις αν δεν σ' έχουν ειδοποιήσει. Πως τα κατάφερε ο Αντώνης και πέρασε κάτω απ' τον κορμό, μη με ρωτάτε. Ήμουν στη δεύτερη ομάδα και ακολούθησα τα «πανικοβλημένα» νοήματα των πρώτων που με έστελναν δεξιά…
Η προσοχή όλων μας αυξήθηκε, αν και είχαμε κάμποσο ακόμη για να μπούμε στο φαράγγι, όπου οι δυσκολίες θ' άρχιζαν να παρουσιάζονται.
Το πρώτο μεγάλο πέρασμα με το που μπεις στο φαράγγι είναι η γνωστή Ράμπα. Μια απότομη σκάλα περί τα 5 μέτρεα υψομετρικής με διπλωμένα ρεύματα, χτύπημα στον απέναντι τοίχο κι όλα τα καλά. Ανάλογα με τη στάθμη και το νερό που περνά απ' την αριστερή πλευρά της πτώσης, η διαδρομή της έχει εναλλαγές. Αυτή τη φορά υπήρχαν δυο εναλλακτικές γραμμές, η πρώτη μπαίνοντας στη σκάλα απ' τ' αριστερά, η οποία όμως σε χτύπαγε στον τοίχο απέναντι - οπότε είχες την ευκαιρία να ρίξεις και κανένα back flip όπως ο Ηλίας - ενώ η δεύτερη γραμμή ήταν η κλασσική ευθεία προσέγγιση - κάποιοι την είπαν απλά "Chicken Way" H δυσκολία του περάσματος , μπορεί να φτάσει σε κάποιες στάθμες και τον 5ο βαθμό. Σήμερα, στη πλαϊνή παραλλαγή του, θα το βαθμολογούσα με 5-
|
