Οι εξορμήσεις μας. Εξερευνώντας ένα μαγικό ποτάμι στ' Άγραφα. Άσπρος. Μέρος 2ο

Οι αισθήσεις μας όλες σε επιφυλακή. Βρισκόμαστε σ' ένα πανέμορφο μέρος του ποταμού, βαθιά μέσα στο λευκό ασβεστολιθικό φαράγγι και πάνω μας, από το χείλος του φαραγγιού μέχρι όσο φτάνει το μάτι μας κι ο μπλε ουρανός, έλατα κι όλων των ειδών τα δέντρα (που 'σαι Καμπάνα να βαρεθείς να λες ονόματα) Ξαφνικά το φαράγγι στενεύει ακόμα περισσότερο και τα τοιχώματά του αλλάζουν μορφή και γεμίζουν χρώμα. Κόκκινα και άσπρα κάθετα ζωνάρια, τα στολίζουν και σαν τα περνάς δεν μπορείς παρά να μείνεις έκθαμβος από την ομορφιά τους.»

Πιάνω ένα μικρό έντυ αριστερά και κοιτώ μήπως βρω κάπου να πιαστώ αλλά αδίκως. Τα τοιχώματα είναι τόσο λεία που ούτε ένας πρώην αναρριχητής του επιπέδου μου (??!!) δεν μπορεί να βρει πιάσιμο. Αφήνω τις αναρριχητικές αναζητήσεις μου και απλά ισορροπώντας μεταξύ ρεύματος και αντιρρεύματος, ανοίγω την ποδιά και βγάζω το peli με τη φωτογραφική που έχω πάντα ανάμεσα στα πόδια μου. Μετά από αρκετές προσπάθειες και αγχωτικά ξεσύρματα από το έντυ, καταφέρνω να βγάλω μια δυο καλές φωτό και ξαναβάζω τη μηχανή μέσα. Απορώ που βλέπω τον Καγιάκερ ακόμα στη μέση του στενού, με την κάμερα στο χέρι και τον ρωτάω τι περιμένει;

«Το Μπουρλέκα περιμένω, αλλά δεν τον βλέπω. Τι κάνει κι αυτός τόση ώρα;»

«Βρε πάτε καλά; Ο Μπουρλέκας πέρασε πριν από μένα. Είναι στο έντυ κάτω απ' το πέρασμα και περιμένει. Αιντέεεεε…!!!

Το φαράγγι όχι μόνο συνεχίζει στενό, αλλά φαίνεται να στενεύει περισσότερο και τώρα ελάχιστο φως μπορεί και φτάνει μέχρι κάτω, δημιουργώντας ατμόσφαιρα «κάτω κόσμου» Καλά ποιος είπε πως οι Πύλες του Άδη είναι στον Αχέροντα; Με το που τα σκέφτομαι αυτά βλέπω τον Καγιάκερ να μου κάνει νόημα να προχωρήσω και σε λίγο άλλο σήμα - πιο έντονο - να πιάσω έντυ. Ποιο έντυ; Είδατε κάτι που δεν έχω δει εγώ; Πλησιάζοντας λίγο ακόμα βλέπω τον Παναγό να έχει σφηνώσει στο δεξύ μέρος του περάσματος, μεταξύ τοιχώματος και ενός στρογγυλού βράχου που μοιράζει τη ροή σε δύο μικρά ανοίγματα του μισού μέτρου. Πιάνω ένα «νοητό» έντυ αριστερά, γιατί αν προσπαθήσω να χωρέσω κι εγώ απ' το άλλο άνοιγμα το πιθανότερο είναι να μείνουμε κι οι δυο εκεί πέρα… Πίσω μου όμως έρχεται ο Μπουρλέκας, που μην έχοντας καταφέρει να σταματήσει πουθενά, μπήκε κι αυτός στο «Δωμάτιο Πανικού» όπως ονομάσαμε το πέρασμα (που μάλλον είναι το "Small Rockball" του Greco). Με το που φτάνει ο Γιάννης και μας βλέπει όλους στον ψιλοπανικό, δεν ξέρει που να πάει και όπως διστάζει, τον κολλάει το ρεύμα πάνω στον κεντρικό βράχο. Αναποδογυρίζει και εκείνη τη στιγμή ξεκολλάει ο Παναγόπουλος (τελικά είχε κολλήσει απ' το σκοινί μέσης που το 'χε φορεμένο στο πλάι και το οποίο είχε σφηνώσει στο βράχο) και σπεύδω να σφηνώσω οικιοθελώς στη θέση του, μια και προέβλεπα να έχουμε θέμα εδώ δίπλα…

Πράγματι ο Μπουρλέκας καταλαβαίνοντας πως τον ρουφά το δεύτερο άνοιγμα εγκαταλείπει όσο έχει καιρό, αλλά πριν καταφέρει να βγάλει και το δεύτερο πόδι απ' το σκάφος, τον ρουφά το πέρασμα και σφηνώνει με την πλάτη στον τοίχο και το σκάφος στο στήθος. Νάτα μας νάτα μας σκέφτομαι και ανοίγω φούστα για να βγω να βοηθήσω. Εκείνη τη στιγμή ξεκολλάει ο Γιάννης και φεύγει μαζί με το σκάφος προς τα κάτω, όπου το φαράγγι συνεχίζει στενό αλλά ευτυχώς κάπως ρηχό. Ο Καγιάκερ έχει ήδη πεταχτεί έξω απ' το σκάφος του για να βοηθήσει και γρήγορα μαζεύουν τον εξοπλισμό σε κάποια άκρη.

Ο Καγιάκερ με φωτογραφίζει όπως βγαίνω απ' το "Panic Room" και προχωρώ προς το φως, στην έξοδο πλέον του στενού φαραγγιού.

Έχοντας περάσει αυτό το τόσο όμορφο όσο και απρόοπτα έντονο κομμάτι, η έξοδος στο φως μοιάζει με ένδοξο τερματισμό! Δεξιά μου, ένα ρέμα πέφτει από λίγο ψηλότερα, δημιουργώντας ένα μικρό οριζόντιο πίδακα. Αυτό είναι το ρέμα που, όπως περιγράφει ο Bettinger, αποσταθεροποιεί τους διερχομένους και σηματοδοτεί το τέλος του στενού φαραγγιού. Βρισκόμαστε σ' ένα απερίγραπτα όμορφο σημείο του ποταμού. Ας το ονομάσουμε "Jet Stream Canyon"! Το ρεματάκι αυτό κατεβάζει αρκετό νερό και αν σκαρφαλώσεις λίγο να το δεις, έχει μια σειρά από σκαλίτσες και λιμνούλες, εν μέσω πυκνής βλάστησης, τόσο εκτός όσο κι εντός ποταμού. Ιδανικό μέρος για διάλειμμα και ανασύνταξη της ομάδας. Τα μισά δύσκολα είναι πίσω μας και έχουμε κάνει δυόμιση ώρες. Μάλλον θα είμαστε συνεπείς στο ραντεβού μας με τη Μίνα.

Επάνω ο Καγιάκερ και δεξιά ο Μπουρλέκας στο Jet Stream Canyon.

Κάτω εικόνες του μικρού ρέματος που πέφτει στον Άσπρο.

Ακόμη πιο κάτω, η ομάδα (Νίκος Μαυρής, Σπύρος Παναγόπουλος, Νίκος "Καγιάκερ" Λέτσιος και Γιάννης Μπουρλέκας) σε νικητήρια πόζα, στην έξοδο του φαραγγιού.

Το διάλλειμα τελείωσε και ξαναμπαίνουμε στα σκάφη. Στο μυαλό μου έρχεται η πάντα καλοδεχούμενη συμβουλή: "Τα μάτια σου ανοιχτά. Το ποτάμι δεν τέλειωσε". Πράγματι, σε λίγο συναντάμε μπροστά μας ένα πελώριο κορμό που έχει σφηνώσει σ' ένα ελικοειδές πέρασμα. Ελέγχοντας απ' έξω, εκτιμούμε πως χωράμε να τον περάσουμε σκυφτοί από κάτω, αλλά μετά έχει μια πτώση με μικρό έντυ δεξιά και το ποτάμι στρίβει απότομα αριστερά, προς… το άγνωστο. Κοιτάζουμε πάνω το φαράγγι, το portage δεν συζητιέται, αλλά μήπως θα μπορούσαμε να σκαρφαλώσουμε και να ελέγξουμε τι γίνεται μετά; Προσπαθώ να αναρριχηθώ στην λεία πλάκα δεξιά, αλλά μετά από δυο μέτρα σκέφτομαι: «Πες πως ανέβηκα… πως θα ξανακατέβω; Μήπως τελικά είναι πιο ασφαλές να πάμε για το έντυ;» Ο Καγιάκερ με βγάζει πάλι απ' το δίλλημα: «Λοιπόν πάω για το έντυ και θα σας πω…» Το πέρασμα αποδυκνείεται «ευρύχωρο» κάτι σαν το πεσμένο δέντρο στο τέλος του Άνω Λούσιου (χωρίς την όχθη) και η δεύτερη έρευνα δεν αποκαλύπτει άλλα εμπόδια στη συνέχεια. Ένας ένας περνάμε το «πέρασμα του σφηνωμένου κορμού» και συνεχίζουμε, ενώ το φαράγγι αρχίζει σιγά σιγά ν' ανοίγει και να χαμηλώνει.

Σε κάποιο σημείο, το πέτρωμα είναι αποσαθρωμένο και στ' αριστερά έχει δημιουργήσει μια σάρα από μεγάλες πλακέ πέτρες. Στα δεξιά η πλαγιά είναι χωμάτινη και μεγάλο κομμάτι της έχει κατολισθήσει. Εμπρός μας μια μικρή πτώση και μετά το νερό για μια ακόμη φορά στρίβει δεξιά και χάνεται. Ο έλεγχος από την αριστερή όχθη δεν αποκαλύπτει ιδιαίτερες δυσκολίες μετά, αλλά στην πτώση ένα μεγάλο και χοντρό κλαρί που 'χει σφηνώσει αριστερά, δυσκολεύει την προσέγγιση. Ο Καγιάκερ ξεκινά ακόμα μια «εκκαθαριστική επιχείρηση» προσπαθώντας ν' απομακρύνει το κλαρί, ενώ ο Παναγό φωνάζει: «Κάποιος το 'χει βάλει εκεί το κλαρί για κάποιο λόγο» και δείχνει με νόημα στον ουρανό…

Ξαφνικά και ενώ ο Μπουρλέκας έχει ξεκινήσει να μπει στο σκάφος του, ο Καγιάκερ ξεκολάει το κλαρί που όμως παρασύρεται απ' το νερό και πάει και σφηνώνει στη βάση της πτώσης, κάνοντας το πέρασμα… αδιαπέραστο. Με τον Μπουρλέκα να ωρύεται που του χάλασαν το πέρασμα, αλλά περισσότερο από το φόβο μήπως πάρει κανένα επόμενο καγιάκερ στο λαιμό του (μια και το κλαρί δεν φαινόταν καλά μέσα στην πτώση) αποφασίζει να το ξεκολλήσει, χρησιμοποιώντας ως λάσο το σχοινί διάσωσης. Μετά από ούτε εγώ ξέρω πόσες προσπάθειες με το λάσο και κάτω από τη γενική κατακραυγή, ο Καγιάκερ πήρε το θέμα πάνω του και κατέβηκε «μέσα» στην πτώση όπου και ξεκόλλησε το κλαρί με τα χέρια. Οι προηγούμενες όμως προσπάθειες έδωσαν το όνομα σ' αυτό το πέρασμα, που πλέον βαπτίζεται "Lone Ranger" (φωτό δεξιά)

Αυτό είναι και το τελευταίο πέρασμα που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Από εδώ και πέρα, το φαράγγι αρχίζει και χαμηλώνει περισσότερο και σε λίγο, βλέπουμε μπροστά μας τη σιδερένια γέφυρα του δρόμου προς Καροπλέσι, όπου και περιμένει το As-Terios. Παρακάμπτουμε τον μπετονένιο αναβαθμό απ' τα δεξιά, μέσω ενός αρδευτικού καναλέτου και «ξεπεζεύουμε»

Με χαρούμενα πρόσωπα και γεμάτοι από μοναδικές εικόνες, λέμε τις εντυπώσεις μας στη Μίνα και στο πι και φι αλλάζουμε. «Σε 20 λεπτά θα είμαστε πίσω. Μη φάτε όλο το κέικ γιατί ξέρω καλή ταβέρνα» τους προειδοποιώ και ξεκινάμε με τον Καγιάκερ,να φέρουμε το «δράκο» από την είσοδο.

Ένας ψαράς που μόλις πάρκαρε το αθηναϊκό αυτοκίνητό του στη γέφυρα της εξόδου, φάνηκε να μας κοροϊδεύει όταν μας είδε να φορτώνουμε τα σκάφη.

«Έχει λίγο νερό φέτος δεν σας το 'πανε;» προφανώς νομίζοντας πως θέλαμε να κάνουμε το κομμάτι από 'κει και κάτω μεσ' τον Ταυρωπό.

«Το διαπιστώσαμε, αλλά τι να κάνουμε, μια και ήρθαμε. Καλά ήτανε όμως…»

«Τι εννοείτε, το κάνατε; Από πού;»

«Από τη γέφυρα της Σάϊκας»

«Α… περνάνε εκεί οι βάρκες; Δεν το 'ξερα. Δεν το 'χω περπατήσει εκεί πάνω το ποτάμι… Βόσκουν γίδια εκεί ψηλά και ρίχνουν πέτρες. Να προσέχετε!»

«Εμείς φοράμε κράνη, εσύ πρέπει να προσέχεις περισσότερο» απάντησα χαριτολογώντας, αν και σκέφτηκα πως αν πέσει πέτρα από κει ψηλά, τι να σε προστατέψει το κράνος… Μια φορά που μας έτυχε να πέσουν πέτρες, προφανώς από γίδια, στα στενά του Καλαρρύτικου, είμασταν ευτυχώς στα σκάφη και πέσαμε στο νερό ανάποδα. Ακόμα θυμάμαι τις πέτρες να σκίζουν το νερό και μια απ' αυτές να χτυπάει τη γάστρα μου. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, κάναμε ρολ και όπου φύγει φύγει!

Η παραλίμνια διαδρομή από Καστανιά προς Τσαρδάκι είναι άκρως χαλαρωτική και χάρμα για τα μάτια. Περνάμε το Λαμπερό, όπου και οι αγωγοί που κατεβάζουν το νερό της λίμνης στην Καρδίτσα και σε λίγο φτάνουμε στο Τσαρδάκι, όπου και παρκάρουμε μπροστά στην ομώνυμη ταβέρνα. Το μαγαζί έχει τσεκαριστεί από παλιά και παρά την εισβολή που έχει δεχθεί τελευταία από τους απανταχού επισκέπτες, κρατάει κάποιες καλές ισορροπίες μεταξύ παραδοσιακού και τουριστικού. Οι άνθρωποι του, οι ίδιοι όσο καιρό θυμάμαι, πάντα ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Βέβαια του Μπουρλέκα δεν του άρεσε που ήταν ΑΕΚτζήδες, αλλά τι να κάνουμε!

Η ομάδα στο νικητήριο τραπέζι: Τα παϊδάκια θέλουν χέρι και το γλυκό κουτάλι!

Για μια εναλλακτική περιγραφή, όχι τόσο του ποταμού, όσο της εκδρομής σαν εκδρομή, διαβάστε το νέο άρθρο της γνωστής σειράς "Tasting of Adventures in Greece" του Σπύρου του Παναγόπουλου.

Περισσότερα Νέα

Αρχείο Νέων 2005 <<<  2006 <<< 2007 <<< Ιαν/Φεβ 08 - Μαρ/Απρ 08 - Μαι/Ιουν 08 - Ιουλ/Αυγ 08 - Σεπ/Οκτ 08 - Νοε/Δεκ 08