Οι εξορμήσεις μας. 12 Απριλίου 2008. Ερύμανθος.
Με την άνοιξη να μπαίνει πια στο φουλ και το νοτιά να λιώνει τα λιγοστά χιόνια στα βουνά, έφτασε η ώρα να "επισκεφτούμε " τα δυο σοβαρότερα ποτάμια της Πελοποννήσου, τον Ερύμανθο και το Σελινούντα. Η έκτακτη λειτουργία της πίστας, το περασμένο Σαββατοκύριακο, είχε σαν αποτέλεσμα να στριμωχθεί κάπως το πρόγραμμα καταβάσεων και να βγει εκδρομή με δύο ποτάμια για δυνατούς παίχτες. Παρά τις "μανατζαδόρικες" προσπάθειες του Σπύρου Πα, να χωρίσει τα δυο ιερά τέρατα της Πελοποννήσου, σε δυο μονοήμερες εκδρομές με μιας εβδομάδα ξεκούραση ανάμεσά τους, οι εθελοντές για το δίδυμο βρέθηκαν.
09.15 Σάββατο πρωί και το τελευταίο αυτοκίνητο της παρέας (Ασ-Τέριος με Παύλο Γεωργιλα, Καγιάκερ και Μαυρή) φτάνει στο ραντεβού μας στα Τριπόταμα. Τα 5 σκάφη της υπόλοιπης ομάδας - που είχε έρθει από βραδύς - παραταγμένα μπροστά στη μικρή πλατεία και ο Μάρκος να ρυθμίζει το Λιλιανάκι 8, που μόλις έχει βγει απ' το φαναρτζίδικο του αρχικανιβάλλου. "Τι το φέρατε το ερείπιο στον Ερύμανθο;" ρωτάει κάποιος... "Το κολλήσαμε και είναι τζάμι - θα το δοκιμάσω μήπως και τ' αγοράσω" απαντά ο Μάρκος... (για ένα κομμάτι ψωμί φυσικά)
Προχωράμε προς το βάθος της πλατείας όπου το παλιό καφενείο έχει ανακαινισθεί και μέσα από τις διαφανείς τέντες διακρίνουμε το ζεύγος της Λούφας και Παραλλαγής: Ζιάκας και Κόλλιας, να πίνουν καφεδάκι, ενώ μόλις έσκασαν στο τραπέζι και κάτι ομελέτες. "Καλημέρα παιδιά, δεν αργίσαμε έτσι; Άγγλοι είμαστε οι άτιμοι! που είναι οι υπόλοιποι;" ρωτάω και ο Γιάννης απαντά "Αφού τον ξέρεις τον Παναγόπουλο... Πήγαν τ' αυτοκίνητα στην έξοδο!" Ένα μεγάλο μπράβο στον οργανωτή, που παρά την αντίδραση από ατομάκια τύπου Ζιάκα (Εμείς πάμε από το βράδυ μήπως και κοιμηθούμε καμιά ωρίτσα παραπάνω και μας λες να κάνουμε τις μεταφορές;) τα κατάφερε και κινητοποίησε τη μηχανή κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο για την ομάδα. Ο Ζιάκας βέβαια δεν ξεκουνήθηκε - κάποια δικαιολογία τύπου με έχει τσιμπήσει λίγο η μέση μου θα βρήκε - και έτσι τις μεταφορές τις έκαναν ο Παναγόπουλος, ο Λουκόπουλος και ο Δημήτρης - κουμπάρος του Κόλλια και κριτής αγώνων σλάλομ (αθλητές μπορεί να μην είμαστε αλλά από παρατρεχάμενους σε αγώνες - βλέπε εφόρους, προέδρους, κριτές, κλπ - έχουμε και με το παραπάνω)
Η στάθμη ήταν αρκετά καλή - 85 περίπου πόντους στον υδροδείκτη δεξιά, μετά την ένωση των ποταμών (η στάθμη κατέβαινε 2 πόντους την ημέρα την τελευταία εβδομάδα, οπότε ίσα που προλάβαμε αξιοπρεπή στάθμη για φέτος). Σχεδόν χωρίς καθόλου σπρώξιμο περάσαμε το πρώτο φαράγγι, διαπιστώνοντας δυστυχώς πως παρά την πανέμορφη γεωμορφολογία του, στο φαράγγι των Τριπόταμων, ο Ερύμανθος διατηρεί τα πρωτεία του ποταμού με τα περισσότερα σκουπίδια. Αμέτρητα κουρέλια, σακούλες, λάστιχα, βλέπεις να 'χουν σκαλώσει στα κλαριά στις όχθες, όταν τα ορμητικά νερά τα παρέσυραν από τις πλαγιές που τα 'χαν σπρώξει οι επιτήδειοι κάτω στο ποτάμι. Μέχρι και μηχανήματα είδαμ να 'χουν σφηνώσει ανάμεσα στα βράχια! Έλεος! Δυστυχώς, όλες οι παραινέσεις μας στους τοπικούς άρχοντες πέρυσι, στο πλαίσιο της περιοδίας μας των 40 ποταμών, να σταματήσουν να ρίχνουν σκουπίδια στο ποτάμι δεν έπιασαν, παρά το οτι μας διαβεβαίωσαν πως μπαίνει άμεσα φύλακας που θα εποπτεύει γι αυτό το λόγο. Για ρίξτε μια ματιά κάτω απ' τη γέφυρά σας...
Το ποτάμι έτρεχε και πολύ γρήγορα βγήκαμε από το πρώτο μικρό φαράγγι , περάσαμε τους μαίανδρους και φτάσαμε στο πρώτο πέρασμα, το οποίο και περάσαμε χωρίς καν να σταματήσουμε. Η πολυπληθής σήμερα ομάδα θα απαιτούσε να σταματάμε μόνο στα δύσκολα ή τα περάσματα που πρέπει να μελετήσεις τις εναλλακτικές διαδρομές. Σε λίγο η χαρακτηριστική αριστερή στροφή με τον ορίζοντα να σηματοδοτεί το δεύτερο πέρασμα, το δυσκολότερο για το πρώτο κομμάτι.
Επάνω ο Μάρκος, μπαίνοντας στο 2ο πέρασμα του ποταμού και κάτω Νίκος Μαυρής και Χάρης Λουκόπουλος στο ίδιο πέρασμα.
Βέβαια ο Ζιάκας θεώρησε πως το πέρασμα είναι περισσότερο για να επιδείξει τις playboating ικανότητες του και πως το Burn δεν είναι λιγότερο "πηδηχτούλικο" από το Jefe που είχε πρωτοσουζάρει σε αυτό το πέρασμα πριν δυο χρόνια...
Το σιφώνι στο 3ο πέρασμα ήταν σχετικά ακίνδυνο αν και το να περάσεις από τα δεξιά ήταν μια άσκηση ψυχολογίας. Η αριστερή γραμμή ήταν ασφαλής και η πρόσβαση σε αυτή τη στάθμη δεν προβληματίζει. Κάτω ο Μάρκος σε χαρακτηριστική φωτό απ' το πέρασμα και ένα βίντεο με την προσπάθεια του Γιάννη του Κόλλια.
Από εδώ και πέρα και μέχρι το 2ο φαράγγι, κάτω από το υδροηλεκτρικό της Λαμπείας, αναγκαστικός μας σύντροφος ο δρόμος που άνοιξαν κάποιοι άλλοι επιτήδειοι, μπαίνοντας "νύχτα" απ' την πλευρά της πιο "βολικής" Ηλείας και κόβοντας τεράστια πρανή στο βράχο του φαραγγιού, για να φτιάξουν δρόμο πρόσβασης για την κατασκευή ενός ακόμα μικρού υδροηλεκτρικού, αυτή τη φορά στον κυρίως ποταμό. Χωρίς πραγματική περιβαλλοντική μελέτη και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κατοίκων των παραερυμάνθιων οικισμών, κατέβασν το μαχαίρι και αρχίσαν να γκρεμίζουν το βουνό, σπρώχνοντας βράχια και δέντρα μέσα στο ποτάμι. Δεν χρειάζεται να είσαι μηχανικός ή τεχνίτης για να φτιάξεις ένα δρόμο. Τοπικός άρχων και μέσα στα πολιτικά πράγματα της περιοχής να είσαι φτάνει...
Αρχείο Νέων 2005 <<< 2006 <<< 2007 <<< Ιαν/Φεβ 08 - Μαρ/Απρ 08 - Μαι/Ιουν 08 - Ιουλ/Αυγ 08 - Σεπ/Οκτ 08 - Νοε/Δεκ 08