Gormos_Arkoudorema


	Οι εξορμήσεις μας. Μετα-Πασχαλινό πενθήμερο στην Ήπειρο.


	Μέρος 1ο: Εξερευνώντας Γόρμο και Αρκουδόρεμα Αώου.

Για άλλη μια χρονιά, αφού ψήσαμε (κάποιοι πιο τυχεροί σουβλίσανε) αρνιά και κοκορέτσια, τσακίσαμε κουλούρια και τσουρέκια, εκτελέσαμε στο ακέραιο τις πατροπαράδοτες οικογενειακές μας υποχρεώσεις, περνόντας τις άγιες μέρες παρέα με "ξεχασμένους" συγγενείς, έφτασε η ώρα να τ' αφήσουμε όλα πίσω και να "δραπετεύσουμε" για την καθιερωμένη πια ολιγοήμερη μετα-πασχαλινή μας εξόρμηση στα φουσκωμένα ανοιξιάτικα ποτάμια. Φουσκωμένα είπα; Μπα, μάλλον φέτος την πατήσαμε σ' αυτό το τομέα. Γιατί; Διότι τα χιόνια που πέσαν ήταν μεν αρκετά, αλλά κάθε φορά ακολουθούνταν από πολύ υψηλές θερμοκρασίες που τα έλειωναν σχεδόν αμέσως κι έτσι δεν σχηματίστηκε ο απαραίτητος όγκος χιονιού που όταν θα ερχόταν η ώρα του να λιώσει την άνοιξη, θα μας έδινε την πολυπόθητη υψηλή στάθμη νερού στα ποτάμια μας.

Οι υποψίες μας για λίγα νερά είχαν αρχίσει να επιβεβαιώνονται από την εβδομάδα πριν το Πάσχα, όπου στην εξόρμησή μας στον Άσπρο, διαπιστώσαμε πως είχαν μείνει πια έλάχιστα χιόνια στ' Άγραφα. Οι πληροφορίες μας από το Καρπενήσι, από φίλους Ιταλούς καγιάκερς επίσης μίλαγαν για λίγα νερά - ο Κρικελοπόταμος σχεδόν "στεγνός"...! Έτσι το πρόγραμμα των καταβάσεων επικεντρώθηκε στην περιοχή όπου τα νερά πέφτουν πάντα τελευταία. Την βορειοδυτική Ελλάδα και την περιοχή του Αώου. Τα σενάρια για πολύ ή λίγο νερό είχαν βγει από καιρό και οι συμμετέχοντες είχαν ήδη δώσει το παρών, δημιουργώντας μια δυνατή ομάδα. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, η παρέα αποτελούταν τόσο από μέλη των του TEAMadara, όσο και από μέλη του Metavasi Team, ακολουθώντας τη δοκιμασμένη πλέον γλυκόξινη συνταγή, που συνδυάζοντας λίγο το παράτολμο με το συντηρητικό, λίγο το σεξ με τη βία, έχει στο ενεργητικό της πολλές καλές εκδρομές καγιάκ

Μεγάλο Σάββατο: Οι πληροφορίες του Καγιάκερ, που πέρασε από την περιοχή, έδιναν πολύ καλές στάθμες τόσο για τον Αώο (1μ και 80εκ) αλλά και για τον Βίκο (65εκ - φωτό δεξιά), το ποτάμι που κυνηγάμε να βρούμε με νερό τόσα χρόνια τώρα. Αν και οι στάθμες αυτές ακούγονταν κατ' αρχήν απαγορευτικές, εκτιμούσαμε πως μετά από λίγες μέρες θα είχαν πέσει στα ιδανικά επίπεδα. Ο Παναγόπουλος παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό απ' τη χαρά του μόλις άκουσε απ' το τηλέφωνο, πως ο Βίκος έχει νερά και απλά νόμιζε πως τον κοροϊδεύουμε. Το ραντεβού μας οριστικοποιήθηκε για την Τρίτη του Πάσχα, στην είσοδο του φαραγγιού του Βίκου, στη γέφυρα του Κόκκορη, μετά το χωριό Κήποι. Ο Σπύρος θ' ανέβαινε με τον Αντώνη το Βουλγαράκη, τον Ηλία το Μακρή και τον Δημήτρη το Θωμόπουλο, με το αυτοκινούμενο του Αντώνη. Ο Καγιάκερ θα κατέβαινε από τη Μολίστα της Κόνιτσας και από την Αθήνα θα ανεβαίναμε ο Χάρης ο Λουκόπουλος κι εγώ.

Την τρίτη μέρα περιμέναμε ενισχύσεις: Νίκος Μπέης, Σπύρος Ζιάκας, Γιάννης Μπουρλέκας, ενώ αποφασισμένοι ν' ακολουθήσουν την παρέα για πρώτη φορά και ο Γιάννης ο Μπάμπος με το Νίκο το Χειμώνα. Οργανωμένο support δεν υπήρχε, αλλά η παρέα του φίλου μας του Δημήτρη του Λεοντίδη που θα εξορμούσε στην περιοχή, θα μπορούσε ίσως να μας βοηθήσει σε κάποιες δύσκολες μεταφορές. Με αυτό τον προγραμματισμό ξεκινήσαμε με το Χάρη την Δευτέρα το απόγευμα και αντίθετα στο ρεύμα επιστροφής των "νορμάλ" εκδρομέων, πήραμε το δρόμο των ποταμών.

Δευτέρα του Πάσχα: 4 το απόγευμα και ήδη η ομάδα με το αυτοκινούμενο είναι καθοδόν, ενώ εγώ κι ο Χάρης ξεκινάμε με δυο ώρες καθυστέρηση. «Δεν πειράζει. Μέχρι τα σουβλάκια της Αμφιλοχίας θα σας προλάβουμε…» είπα, αλλά τι το 'θελα και μίλησα; Σε μια στάση για καφέ στο Αίγιο, ελέγχοντας το δέσιμο των σκαφών, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μια ρωγμή μήκους πάνω από 5εκ, στο πλαϊνό του Jefe, μου χαμογελούσε ειρωνικά. Που πας ρε Καραμήτρο που νομίζεις πως έχεις και αξιόπιστο σκάφος… Αν είναι δυνατόν, σκέφτομαι. Είναι το δεύτερο Jefe που μου σπάει και μάλιστα τώρα που τη βλέπω, η ρωγμή είναι παρόμοια με την ρωγμή που είχε βγάλει σε αχρηστία και το πρώτο σκάφος, για το οποίο η Liquid Logic συμφώνησε να μου στείλει ένα νέο κέλυφος για το οποίο βεβαίως με χρέωσε 300 ευρώπουλα! Μην μου πει κανείς πως τα Liquid Logic είναι τα καλύτερα σκάφη, θα τον δαγκώσω…! Η ομάδα Βουλγαράκη δεν είχε πάρει επιπλέον σκάφος και με την κίνηση που είχε το ρέμα επιστροφής των εκδρομέων του Πάσχα, δεν το συζητώ να γυρίσουμε πίσω να πάρουμε άλλο σκάφος. Τηλέφωνο στον Καμπάνα και αμέσως ένα Dagger Mamba της Trekking Hellas Ηπείρου, τέθηκε στη διάθεσή μας. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά, θα κάνουμε κι ένα καλό μπουφ για πάρτη σας. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως το σκάφος βρισκόταν στον… Άραχθο. Λεπτομέρειες! Βουρ για Πλάκα λοιπόν. Έλεγα να μην πάω μέχρι την Πανελλήνια Συνάντηση στις 17 του Μάη, αλλά η μοίρα βλέπεις τα φέρνει αλλοιώς.

Αντίθετα με το Χρήστο που μόνο δεν προσβλήθηκε όταν του 'παμε «Μήπως θα κοιμάστε κατά τις 12 το βράδυ που θα φτάσουμε;» μόνο η Νίκη μας περίμενε, η ψυχή του ξενώνα «Το Γεφύρι της Πλάκας» όπου και η βάση των συνεργαζόμενων εταιρειών Σωρείτες και Trekking Hellas. Ευτυχώς που μας περίμενε δηλαδή, γιατί ο Λουκόπουλος είχε μουλαρώσει και δεν έκανε ρούπι από δω και πέρα. Δωματιάκι λοιπόν, ζεστό ντουζάκι και φορτώνουμε το σκάφος το πρωί.


	Τρίτη του Πάσχα: Η διαδρομή προς τα Γιάννενα και το Ζαγόρι, μας ανέβασε ψηλά πάνω απ' τη χαράδρα του Αράχθου, όπου και σταματήσαμε για λίγο ν' απολαύσουμε το θέαμα. Η πρωινή παγωνιά που σηκωνότανε με το που βγήκε ο ήλιος, έφτιαχνε ένα ποτάμι από σύννεφα, επάνω απ' το κανονικό ποτάμι. Με το που το 'πιανε ο ήλιος αυτό κοκκίνιζε και άρχιζε να κινείται προς τα πάνω. Ο Χάρης θεώρησε πως ότι και να δει από δω και πέρα δεν μπορεί να είναι καν εντυπωσιακό, οπότε χαμήλωσε το κάθισμα του συνοδηγού και ξύπνησε με το που μπήκαμε στα Γιάννενα. Κάπου εκεί χτύπησε και το τηλέφωνο και ο Σπύρος από τη γέφυρα των Κήπων μας επιβεβαίωσε τις χθεσινοβραδυνές υποψίες τους. «Ο Βίκος δεν έχει πια νερό. Ο υδροδείκτης είναι στους 35 πόντους και θέλουμε τουλάχιστον 50!» «Μα καλά, λάθος είδε ο Καγιάκερ; Μήπως τον πείραξε η 40ήμερη νηστεία ή πήγε να δει το ποτάμι μετά τα τσίπουρα;» «Μπα, έχει φωτογραφίες ο Μάκης. Μας το έδειξε το ποτάμι με νερό, αλλά τώρα, δεν… Λέμε μήπως πάμε να τσεκάρουμε το Γόρμο…» «Σιγά μην έχει εκεί νερά, αλλά δεν βαριέσαι, στο δρόμο μας είναι, πάμε» Σε μισή ώρα πίναμε καφέ και τρώγαμε τυρόπιτες σ' ένα φούρνο στο Καλπάκι, στη γνωστή διασταύρωση προς Αλβανία. Μόλις εμφανίστηκαν τα παιδιά, χαιρετηθήκαμε, είπαμε τα Χρόνια Πολλά και τα λοιπά και ξεκινήσαμε για Ωραιόκαστρο, όπου και η έξοδος του τμήματος του Γόρμου, που περιγράφει ο Bettinger στο Greco 2. Αντί για 6 κυβικά το δευτερόλεπτο, που θεωρητικά θέλαμε για την κατάβαση, μετρήσαμε με το ζόρι δύο. Τόσο θα θέλαμε στην είσοδο, οπότε μάλλον είμαστε σε λάθος ποτάμι. «Μήπως δεν αξίζει να πάμε καν στην είσοδο και να φύγουμε κατευθείαν για Βωβούσα; Να προλάβουμε να δούμε και το Αρκουδόρεμα!» πρότεινε ο Αντώνης. «Μια που ήρθαμε ως εδώ, αξίζει να επενδύσουμε λίγο ακόμη χρόνο και να δούμε προσβάσεις και στάθμες στην είσοδο» αντιπροτείναμε ο Παναγόπουλος κι εγώ.



	Επάνω: Ο Παλαιόπυργος. Δεξιά: Στη Γέφυρα Ωραιοκάστρου. Περιμένοντας πότε θα περάσει το έρημο το κλαράκι κάτω από τη γέφυρα

	Πράγματι, το scouting ήταν κερδοφόρο. Εκτός του ότι διαπιστώσαμε πως το αυτοκινούμενο δεν χωρά να περάσει μέσα απ' το χωρίο Γεροπλάτανος, μας την είπαν και οι ντόποιοι πως τσάμπα ήρθαμε και να μην τα ξεφορτώσουμε καν τα σκάφη γιατί δεν είχε νερά φέτος. «Είναι όμως άγριο το ποτάμι, να ξέρετε. Πρέπει να το λέει η περδικούλα σας» Θυμήθηκα μια ανάλογη ατάκα όταν με τον Κονίδη ψάχναμε τον περίφημο καταρράκτη του Καλαμά και κάτι ντόπιοι μας έλεγαν για 5 μέτρα και κάτι άλλοι για 20 μέτρα και μας πρότειναν να μην πάμε καν να ψάξουμε, αλλά να τα μαζέψουμε και να φύγουμε αμέσως. Τελικά τον καταρράκτη δεν τον βρήκαμε, μαζέψαμε όμως πρώτης τάξεως ρίγανη απ' τις όχθες του ποταμού.








	Κάτω: Το υπέροχο τοξωτό του γεφύρι, στην είσοδο του Γόρμου, κάτω απ' τον Παλαιόπυργο. Next time!

Το τοξωτό γεφύρι του Γόρμου, κάτω από τον Παλαιόπυργο, είναι από τα πιο όμορφα και περίτεχνα τοξωτά γεφύρια της Ηπείρου. Το ποτάμι μάλιστα τρέχει σ' ένα ρηχό σχίσμα στον επίπεδο βράχο και πέφτει απότομα, μ' έναν καταρράκτη 7-8 μέτρων, ακριβώς κάτω απ' το γεφύρι. Στη συνέχεια συνεχίζει σε απότομο φαράγγι και από την περιγραφή στο Greco, ακολουθούν κι άλλοι μεγάλοι καταρράκτες. Ενδιαφέρον μου ακούγεται…!




	Μετά το Γόρμο, ξεκινήσαμε για Βωβούσα, ακολουθώντας τη συντομότερη διαδρομή – σύμφωνα με το GPS του Ηλία – μέσω Πεδινών, Δίκορφο, Μανασσή, Ανθρακίτη και από 'κει Τρίκομο και Γρεβενίτη. Μόλις άκουσε ο Χάρης πως θα μας πάρει δυόμιση ώρες, ξαναγύρισε στο κάθισμα του συνοδηγού. Φανταστείτε ποιος ανέλαβε πάλι… «Που θα μου πάει, θα τον στριμώξω τις επόμενες μέρες να κάνει τα logistics μετά τις καταβάσεις…» σκέφτηκα Η διαδρομή αυτή στο ανατολικό Ζαγόρι είναι απ' τις διαδρομές που σπάνια διαλέγει κάποιος, αν και είναι ιδιαίτερα όμορφη. Μετά από κλάμποση οδήγηση, ένοιωσα την ανάγκη για ένα καφεδάκι και με το που πήρα τηλέφωνο το φίλο μου το Μήτσο, αυτός προθυμοποιήθηκε να μου ετοιμάσει ένα φραπεδάκι αυτοκινουμενιώτικο, με νερό κρύο απ' την πηγή του χωριού. Κέρασα και τα παιδιά στο «Δράκο» (το γνωστό φτιαγμένο Punto με το οποίο κυκλοφορεί ο Καγιάκερ τελευταία) απ' το απόθεμα των πασχαλινών τσουρεκοκούλουρων και έχωσα και το Λουκό στο τιμόνι, για το υπόλοιπο της διαδρομής. «Κανα μισαωράκι μας έμεινε…» τον παραμύθιασα και τον έπεισα να συνεχίσει αυτός μέχρι τη Βωβούσα.

	Επάνω: Το γραφικό χωριό Δίκορφο με την εκκλησία του Άγιου Μηνά του Αιγύπτιου Κάτω: Η πέτρινη γέφυρα της Βωβούσας με τα χαρακτηριστικά ξύλινα κάγκελά της.

Όταν με το καλό φτάσαμε στον Αώο, διαπιστώσαμε πως πράγματι δεν είχε και το τρομερό νερό. Ο υδροδείκτης στη γέφυρα (η τοξωτή γέφυρα του χωριού, με τα χαρακτηριστικά ξύλινα κάγκελά της, είναι μια από τις λίγες πέτρινες γέφυρες που είναι σε πλήρη χρήση απ' τους κατοίκους, ακόμη και σήμερα) έδειχνε σχεδόν 35 εκατοστά. Μέτρια προς χαμηλή στάθμη για τον Αώο, ανεπαρκώς χαμηλή όμως για το Αρκουδόρεμα, μια και ο Bettinger δίνει 45-50εκ σαν ελάχιστη στάθμη. Γνωστοί άπιστοι Θωμάδες εμείς, είπαμε να ξεκινήσουμε να περπατήσουμε το ποτάμι και να το διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα μάτια. «Που να ξέρει τώρα ο Bettinger – είπα από μέσα μου - Ακόμα portage θα έκανε την κουρτίνα και τα' άλλα δύσκολα περάσματα του Αώου...» Respect θα μου φώναζε ο Παναγό αν διάβαζε τις σκέψεις μου και θα 'χε και δίκιο!






	Με το Land Cruiser να συναντά για πρώτη φορά στη ζωή του λασπόλακους και με το Χάρη να μας λέει σε κάθε στροφή «Ας γυρίσουμε πίσω τώρα» μόνο και μόνο για να φάει άλλο ένα κράξιμο «Προχώρα ρε κότα. Σιγά μη κολλήσει το τέρας» φτάσαμε στο τέλος του δασικού δρόμου, λίγο πιο μετά. Από εκεί, πήραμε το σηματοδοτημένο μονοπάτι και κατηφορίσαμε προς το ποτάμι, μέχρι τα Σμιξώματα, την ένωση δηλαδή του «κουτσουρεμένου» από το φράγμα 10 χιλιόμετρα πιο πάνω, Αώου και του Αρκουδορέματος, του πρώτου δυνατού παραπόταμού του, που τρέχει στην καρδιά του εθνικού δρυμού της Βάλια Κάλντα. Οι κοινοί θνητοί σταματήσαμε εκεί, θαυμάζοντας το υπέροχο τοπίο, ενώ ο Καγιάκερ διέσχισε το ποτάμι και σκαρφάλωσε πιο ψηλά για να δει τα τελευταία περάσματα 3^ου βαθμού του Αρκουδορέματος.








	Ένα απ' τα περάσματα που κρύβει το Αρκουδόρεμα. Θα 'μαστε άραγε τυχεροί να το πετύχουμε του χρόνου σε καλή στάθμη;





	Κάποιοι βέβαια βρήκαν ευκαιρία να κατεβάσουν τα ποδήλατα απ' τη σχάρα - που να 'ξεραν πως θα ταν κι η τελευταία...



		Η επόμενη μέρα: Αώος. Βωβούσα - Παλιοσέλι

	Περισσότερα Νέα

Αρχείο Νέων 2005 <<< 2006 <<< 2007 <<< Ιαν/Φεβ 08 - Μαρ/Απρ 08 - Μαι/Ιουν 08 - Ιουλ/Αυγ 08 - Σεπ/Οκτ 08 - Νοε/Δεκ 08