Οι εξορμήσεις μας. 13 Απριλίου 2008. Σελινούντας.
Αφού φάγαμε και καρδαμώσαμε στα Τριπόταμα, ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Από τη μια οι ακούραστοι και ατρόμητοι καγιάκερς που μετά την προπόνηση του Ερύμανθου, θα συνέχιζαν μ' ένα ακόμα πιο δύσκολο ποτάμι, το Σελινούντα. Απ' την άλλη, οι... "κότες" που αφού έκαναν το σταυρό τους (βγήκαμε ζωντανοί και σήμερα) πήραν το δρόμο της ντροπής για την Αθήνα. Κάποιοι βέβαια θα μιλήσουν για ανειλημένες οικογενειακές υποχρεώσεις, άλλοι για ξαφνικές αδιαθεσίες και άλλες φτηνές δικαιολογίες. Η αλήθεια είναι μία: Κότεψαν!
Με μια στάση για καφέ στα Καλάβρυτα, οδηγήσαμε όλη τη διαδρομή από Τριπόταμα μέχρι Αίγιο και αφού αφήσαμε το ζεύγος Ζιάκα - Λουκό να κοιμηθούν στο μαλακό κρεββάτι του ξενοδοχείου (χρειαζόντουσαν ξεκούραση για αύριο τα πουλάκια μου) συνεχίσαμε με τον Καγιάκερ για την έξοδο του ποταμού όπου και κατασκηνώσαμε. Αν και extreme τύποι σαν και μας, άνετα θα μπορούσαν απλά ν' αράξουν μπρος στη φωτιά μέχρι το πρωί και να κάνουν ακόμη 15 χιλιόμετρα τετάρτου βαθμού, είπαμε να μην το παρατραβάμε. Τι τους κουβαλάγαμε σκηνή κι υπνόσακους;
Το πρωί έφτασαν και τα παιδιά απ' το ξενοδοχείο (αν και δεν θα εκπλαγόμουν αν την είχαν κάνει λαμόγια για Αθήνα και μαζί με σκάφη κι εξοπλισμό) και ξεκινήσαμε την ανηφορική διαδρομή για Πυργάκι, Φτέρη. Το θέαμα τόσο στην έξοδο του ποταμού όσο και στη διαδρομή μέχρι και τη Φτέρη απογοητευτικό. Οι φωτιές του περασμένου καλοκαιριού είχαν καταστρέψει την κάποτε τόσο όμορφη διαδρομή μέσα στα πευκοδάσος. Πέφτοντας πίσω απ' τον αυχένα, προς τους Πετσάκιους, με ανακούφιση διαπιστώσαμε πως η φωτιά δεν είχε περάσει από εδώ. Κατηφορίσαμε μέχρι το Μανεσαίϊκο (όπου το υδροηλεκτρικό στο πάνω φαράγγι φαίνεται να έχει τελειώσει) και συνεχίσαμε απ' το χωματόδρομο για Μονή Μακελαριάς. Στην είσοδο η στάθμη φάνηκε ικανοποιητική (μέτρια προς χαμηλή) και κατά τις 11 μπήκαμε στο ποτάμι.
Σε μισή ωρίτσα είμασταν στο κυρίως φαράγγι και ελέγχαμε το γνωστό πέρασμα του σιφωνιού. Η παλιά τρύπα στη μέση των πεσμένων βράχων είχε φράξει και τώρα όλο το νερό έπεφτε στο αριστερό κανάλι, για να χαθεί κάτω απ' το συνοθύλευμα των βράχων. Απ' τα εντυπωσιακότερα σιφώνια των ελληνικών ποταμιών! (φωτό κάτω)
Χάρης Λουκόπουλος και Νίκος Λέτσιος (επάνω) και Νίκος Μαυρής (κάτω) στο πέρασμα του σιφωνιού
Στη συνέχεια το φαράγγι συνεχίζει με συνεχόμενες πτώσεις 3 έως 3+ τις οποίες ελέγχουμε μέσα απ' το σκάφος και μετά από λίγο φτάνουμε σε πιο βατό κομμάτι του ποταμού. Η χαρακτηριστική αυτοσχέδια γέφυρα από κορμούς, έχει αρχίσει να διαλύεται, πράγμα που σημαίνει πως δεν χρησιμοποιείται τόσο πιά... Μπαίνουμε στο τμήμα του ποταμού που το φαράγγι γίνεται ψηλό και επιβλητικό. Αυτή τη φορά ξεκλέβω λίγο χρόνο και αυτοσυγκέντρωση από τα καθεαυτώ περάσματα, για να γείρω πίσω, να σηκώσω το κεφάλι ψηλά και ν' απολαύσω το μεγαλειώδες τοπίο. Πάνω στα ψηλά κιτρινωπά πετρώματα έχουν φυτρώσει μεγάλα δέντρα και τα πιο παράξενα βρύα αλλά και πολλές καινούργιες φυλλωσιές δίνουν το δικό τους πράσινο χρώμα στο σκούρο του φαραγγιού
Το ξέγνοιαστο διάλλειμα τελειώνει σε λίγο, μια και μπαίνουμε στην περιοχή της κατολίσθησης. Η δεξιά πλευρά του φαραγγιού αρχίζει να καλύπτεται από σπασμένο βράχο, κομμάτια του οποίου βλέπουμε πεσμένα και μέσα στην κοίτη. Σε λίγο μπροστά μας βλέπουμε τον χαρακτηριστικό κόκκινο μυτερό βράχο που έχει αποκοληθεί από το κυρίως πρανές και κάποια κομμάτια έχουν κλείσει το πέρασμα μπροστά. Είμαστε στο φημισμένο "Σφήνωμα του Ζιάκα" το οποίο για ευνόητους "ψυχολογικούς" και όχι μόνο λόγους το παρακάμπτουμε από δεξιά.
Στα επόμενα 20 μέτρα θα χρειαστεί να ξανασταματήσουμε σε κάποιο μικρό έντυ αριστερά γιατί σφηνωμένα κλαριά και άλλα εμπόδια έχουν συνομωτήσει εναντίον μας και αυξάνουν τη δυσκολία του περάσματος σε πέμπτο βαθμό. Ας μην προσβάλω τους υπόλοιπους και ας το κάνω κι εγώ portage απ' την αριστερή όχθη. Έτσι κι αλλοιώς φάνηκε το μεγάλο ρέμα που κατεβάζει λάσπη απ' τ' αριστερά και θα χρειαστεί πάλι να βγούμε...
Αρχείο Νέων 2005 <<< 2006 <<< 2007 <<< Ιαν/Φεβ 08 - Μαρ/Απρ 08 - Μαι/Ιουν 08 - Ιουλ/Αυγ 08 - Σεπ/Οκτ 08 - Νοε/Δεκ 08