Οι εξορμήσεις μας. 13 Απριλίου 2008. Σελινούντας. Μέρος 2ο
Η κατολίσθηση αυτή τη χρονιά είχε μαζέψει πολύ πράμα! Με δυσκολία βγήκαμε στην όχθη και με ακόμα περισσότερη δυσκολία περπατήσαμε να δούμε το πέρασμα. Μεγάλα βράχια και σφηνωμένα δέντρα, δημιουργούσαν μια σειρά από περάσματα τετάρτου βαθμού, που στο σύνολό τους σχημάτιζαν ένα δυνατό πεντάρι. Η κλίση μεγάλη, η ταχύτητα μεγαλύτερη, οι αναγκαίοι ελιγμοί μεταξύ εμποδίων φάνταζαν ακατόρθωτοι. Είναι η τρίτη φορά που θ 'αφήσουμε αυτό το πέρασμα αλλά δεν βλέπω κανένα να στενοχωριέται ιδιαίτερα. Το μόνο πρόβλημα μας ήταν πως το portage μπορεί τελικά να ήταν πιο δύσκολο απ' το ίδιο το πέρασμα...
Μετά την κατολίσθηση, το ποτάμι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Τα περάσματα είναι συνεχόμενα και οι γραμμές δεν είναι ξεκάθαρες. Μια επόπτευση των επόμενων 200μ, από την όχθη αριστερά, είναι σίγουρα καλή ιδέα. Εναλλακτικά, χωρισμένη σε ζευγάρια, μια ομάδα καγιάκερς με άνεση στον τρίτο βαθμό θα μπορέσει να ελειχθεί μεταξύ πτώσεων, από έντυ σε έντυ, διαλέγοντας επιτόπου την καλύτερη απ' τις εναλλακτικές. Το κομμάτι αυτό μπορεί να θεωρηθεί στο σύνολό του ως τετάρτου βαθμού και είναι ίσως το πιο δύσκολο τμήμα του Σελινούντα.
Καγιάκερ (επάνω) και Νίκος (κάτω) στο "No Chicken Way"
Τα τελευταία δυο χιλιόμετρα του ποταμού είναι κατάλληλα για αποθεραπεία, μιας και το relax του τρίτου βαθμού έχει στην ουσία τελειώσει και το μόνο που κάνουμε είναι να κοιτάμε το όμορφο φαράγγι εμπρός μας. Το πρώτο αξιοθέατο είναι ο όμορφος καταρράκτης που πέφτει από ψηλά και σε λίγο... η σπηλιά. Το πέρασμα οφθαλμαπάτη που ανεβάζει σφυγμούς σε όλους όσους το πρωτοβλέπουν και ο Λουκό δεν θ' αποτελούσε βέβαια εξαίρεση.
Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα καμμένα, αλλά για την περίπτωση κάποιας κατολίσθησης ή κάποιου πεσμένου δέντρου. Πράγματι, σε μια κλειστή στροφή, ένα καμμένο δέντρο έχει ξεριζωθεί και έχει κλείσει σχεδόν όλο το πέρασμα. Ευτυχώς που εδώ το ποτάμι κυλά πιο αργά εδώ κάτω και προλαβαίνουμε να σταματήσουμε σ' ένα έντυ και να το περάσουμε ελεγχόμενα. Ο Λουκόπουλος βέβαι ήθελε να το δυσκολέψει περισσότερο και έκανε κι ένα ρολ κάτω απ' τα κλαριά...
Το ποτάμι κάπου εδώ τελείωσε. Σε λίγο βγαίνουμε στην περιοχή που γίνονται οι αμμοληψίες και μπροστά μας ακούγεται ο μεγάλος τεχνητός καταρράκτης. Σταματάμε ακριβώς πάνω απ' τον μεγάλο ορίζοντα και απ' τον εργοταξιακό δρόμο κατεβάζουμε τα σκάφη προς την είσοδο του εργοταξίου όπου έχουμε αφήσει τ' αυτοκίνητο. Ο Καγιάκερ σταματά πάνω από την κρέμαση του κοσκινισμένου χαλικιού. Κοιταζόμαστε και αμέσως αφήνουμε κάτω τα σκάφη μας. Ο Ζιάκας φωνάζει: "Είστε τελείως τρελοί;" Ο Καγιάκερ μπαίνει στο σκάφος και ξεκινά πρώτος. Η πρώτη κατάβαση του χαλικόβουνου είναι γεγονός. Τον βάζω να ελέγξει το σκάφος του από κάτω και μόλις μου κάνει νόημα ok ξεκινώ και γω. Ο Λουκόπουλος που στο μεταξύ μας έχει φτάσει, βλέπει και το Ζιάκα να ετοιμάζεται και τρελλαίνεται. Θα το κάνω κι εγώ...!
Ζιάκας και Λουκόπουλος σε μια προσπάθεια να υποστηρίξουν το φαναρτζίδικο του Αρχικανίβαλλου...! Ή μήπως αυτού του είδους η χρήση των σκαφών, ανήκει στη συνήθη φθορά που εννοείται πως καλύπτει η εγγύηση; Ο υπεύθυνος όμως του εργοταξίου μόλις μας είδε έσπευσε να μας συγχαρεί: Καλά είστε πολύ extreme τύποι...
Αρχείο Νέων 2005 <<< 2006 <<< 2007 <<< Ιαν/Φεβ 08 - Μαρ/Απρ 08 - Μαι/Ιουν 08 - Ιουλ/Αυγ 08 - Σεπ/Οκτ 08 - Νοε/Δεκ 08